Երակներովդ հոսող անքնությունը սուրճի հոտ ունի

...Արեւածագը միշտ չէ, որ ստացվում է դիմավորել. չսպասելի, չսիրելի հյուրիդ՝ քեզ մենակ թողնելու ժամն է:
anqnutyun

Պատերն արթնացել ու խոսում են. իրենց ժամն է, թաքցնելու ոչինչ չունեն: Մի փոքրիկ ճանճ հսկա սենյակի տիրակալն է դարձել, կարծես մեծացել է, հզորացել եւ իր բզզոցով կարող է անգամ լռությունը խլացնել, ժամացույցի սլաքների շարժը հեռավոր դարերի հուժկու ճակատամարտ է՝ նյարդերիդ վրա…

Ներսումդ դատարկ է, ինչ կար՝ վերև՝ գլխիդ ես փոխանցել, ինքն էլ չի զլանում՝ մտածում է, հարցնում, կռիվ է անում եւ ոչինչ չի ակնկալում՝ ոչ պատասխան, ոչ հարվածներին դիմադրող: Երակներովդ հոսող անքնությունը սուրճի հոտ ունի, ուղեղդ հարցնում է՝ ինչո՞ւ, ոչինչ չես չարաշահում, նաեւ` սուրճը, եւ հետո՝ այն երբեք քեզ չի խանգարել քնել, եթե հոգիդ չի դիմադրել: Հերթական պատրվակն է, հարյուրն ես պատրաստ հորինել: Պատուհանից այն կողմ լսվող ամեն ձայն, շշուկ մի նոր ֆիլմի սցենար է՝ մանրամասն մշակված կերպարներով: Օրդ, կյանքդ էլ մի տեսաժապավեն է, որ հատկապես գիշերային ժամերին է սիրում պտտվել. որոշ կադրերի վրա պտույտը դանդաղում է կամ դադարում, եւ ստիպված ես նորից՝ անհաշվելի անգամ մաղել, մաքրել ապրածդ, արածդ, ու որ ամենավատն է՝ չապրածդ: Ու նորից նույն հարցն է՝ ինչպե՞ս վարվել նրա հետ, ինչ չես ապրել:

Փիլիսոփաների, հանճարեղ մարդկանց էլ ավելի հանճարեղ մտքերը, պատրաստի բանաձեւերը, վերջակետով նախադասությունները՝ հատկապես ոչնչի համար չափսոսալու, ոչինչ հետ չբերելու, ուզածդ փոփոխություններն ինքդ քեզանից սկսելու, մարդկանց այս կամ այն տեսակի մասին կարդացել ես վաղուց եւ ամենատարբեր գրքերում, հիմա դրանք ծիծաղելի են, ու հարցը դրանց ճշմարտացիությունը չէ, պարզապես՝ դու քո կյանքն ունես, ամեն մեկն իր, միայն իրեն բնորոշ ապրածի եւ իհարկե նաեւ չապրածի համար է պատասխանատու, ամեն մարդ իր փիլիսոփայությունն ունի, ամենահանճարեղ մարդը՝ իր չափով եւ իրեն առչվող, բարձրագույն կրթություն չունեցող եւ քար տաշող մեկը՝ իր (խոսեցրեք, ինչե՜ր կպատմի քարի մասին, ինչ համեմատություններ կանի, ինչպիսի ճշմարտություններ կբացահայտի):

Հերթական արդարացումն է, հարյուրները կարող ես հորինել, հարյուրավոր նմանատիպ գիշերներ կարող ես անցկացնել՝ անվերջ փիլիսոփայելով փիլիսոփայության մասին, կարող ես օրեր շարունակ մտքերովդ՝ բարձր եւ ներսումդ արտաբերած, պատերին զրկել իրենց զրույցի ժամը վայելելու հնարավորությունից, կարող ես մթության մեջ ճանճին որսալու անընդմեջ փորձեր անել՝ խանգարելով նրան վայելելու իր հզորությունը, կարող ես անգամ չալարել ու ժամացույցին զրկել իր «օդից», կարող ես նույնիսկ մտածել սուրճով գիշերվան ավելի հեշտ հաղթելու մասին, կարող ես, բայց անքնությանը վանել չես կարող. նա է քեզ ստիպում գործել եւ ինքն է որոշում՝ երբ գնալ:

…Արեւածագը միշտ չէ, որ ստացվում է դիմավորել. չսպասելի, չսիրելի հյուրիդ՝ քեզ մենակ թողնելու ժամն է: Բայց երբեմն մնում է քեզ հետ, միասին (արդեն հաշտ) դուրս եք գալիս պատշգամբ, նայում եք լռությանը, նայում եք իրար աչքերի մեջ (չեք սիրում, բայց հասկանում եք իրար), քեզ հիշեցնում է, որ սիրելի լույսդ իր հետ նաեւ արեւի թեւերին փաթաթված աղմուկն է բերելու, ինքը գնում է, իսկ դու շարունակում ես նայել լուսավորված աշխարհին՝ քո պատշգամբի դիտանկյունից, խոստանում ես՝ վաղն ամեն ինչ այլ կերպ է լինելու: Նա գնացել է, եւ դու վերցնում ես մտքիդ ժապավենը, մտցնում ես ցնցուղի տակ՝ հույս ունենալով, որ կփչանա ու այլեւս երբեք չի պտտվի, որովհետեւ դու իսկապես շատ ես ուզում, որ վաղվա արեւածագն այլ երանգներ ունենա:

Հեղինակ՝

Անի Ռափյան

*

*