«Վաղն էլ ես կզոհվեմ, մա՛մ». մայոր Մովսեսյանը կանխազգացել է ապրիլյան մարտերը

Մայորն արիաբար զոհվել է ապրիլի 4-ին` հակառակորդի անօդաչու սարքի պայթյունից առաջացած բեկորներից ստացած վնասվածներից:

yerkir.am — Դեռևս մի քանի ամիս առաջ անընդհատ ասում էր`ապրիլ-մայիս ամիսներին կռիվ է լինելու, երևի սրտին մի բան վկայում էր… Ապրիլի սկզբին ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանին զոհված մայոր Ռուդիկ Բախշիի Մովսեսյանի ընտանիքի անդամներն են պատմում: Մայորն արիաբար զոհվել է ապրիլի 4-ին` հակառակորդի անօդաչու սարքի պայթյունից առաջացած բեկորներից ստացած վնասվածներից: Մարտակերտի պաշտպանական զորամասի հետախույզ, մայոր Մովսեսյանը, նկատելով անօդաչու սարքը, ինտենսիվորեն կրակ է բացել, որի արդյունքում անօդաչուն փոխել է  իր ուղղությունը,  հարվածել է պատին ու պայթել:

Մովսեսյանը 22 տարի ծառայել է հայրենիքին, հետախույզ է եղել:  «Քանի որ հետախույզ էր, իր աշխատանքից ոչինչ չէր պատմում, ասում էր, որ դա հայրենիքի գաղտնիքն է և գաղտնիք էլ պետք է մնա: Իր գործին նվիրված, հայրենասեր, պատվով, հարգանքով տղա էր: Ինչպես ընտանիքն էր նվիրված, այնպես էլ` իր զինվորներին: Այնքան էր ներծծված զինվորական կյանքով, որ անգամ տանն էր մեզանից զինվորին հատուկ ճշտապահություն ու կարգապահություն պահանջում: Մենք էլ կատակով ասում էինք. «Կարո՞ղ ա մենք քո զինվորներն ենք», ինքն էլ էդ արտահայտությունից ուրախանում էր»,- պատմեց Ռուդիկ Մովսեսյանի մայրիկը` Ալինա Օհանջանյանը: Նա հպարտությամբ էր պատմում որդու մասին ցանկացած պատմություն ու ասում, որ, չնայած, կորստյան ցավը մեծ է, բայց հպարտ է, որ որդին հայրենիքին է իր կյանքը նվիրել: Տիկին Ալինայի խոսքով` իր որդին կյանքով լեցուն, եռանդով, երգով ու ծիծաղով ապրող էր. «Նա ուր գնում էր, իր հետ երգ ու ծիծաղ էր տանում, շատ էր սիրում պարել, ուրախանալ, բարեկամասեր էր ու ասես խաղաղություն աղավնի լիներ, շատ կատակասեր էր ու անչափ ծնողասեր»:

Մայոր Մովսեսյանի մայրը հիշեց նաև մի դրվագ, որն ակամայից շատ է  դիպել իր սրտին ու հետո արդեն, ցավոք, իրականություն է դարձել. «Մինչև դեպքը տեղի ունենալը, երևի մի ամիս առաջ, չեմ հիշում` կոնկրետ երբ, եկավ տուն ու պատմեց, որ իրենց պոստում մեկը մահացել էր դիպուկահարի հարվածից, հետո էլ ասաց. «Այսօր նա է, վաղն էլ ես կլինեմ»: Նրա այդ արտահայտությունը շատ դիպավ սրտիս, բայց ես չբարձրաձայնեցի»:

Հերոսացած զինվորականի կինը ևս, հազիվ զսպելով հուզմունքը, հպարտությամբ հիշում էր ամուսնու նվիրվածությունը` հայրենիքին, ընտանիքին, ընկերներին, բարեկամներին:

«Շատ նվիրված էր մեզ, ամեն ինչ անում էր, որ իր ընտանիքը լավ ապրի, նվիրված հայր էր, որդի, ամուսին, ընկեր: Մեզանից միայն սեր էր պահանջում, բայց փոխարենը մեզ ամեն ինչով ապահովում էր, հոգատար էր ու սիրալիր: Ամեն օր աշխատանքից հետո վերադառնում էր տուն ու ասում, որ առանց ընտանիքի չի կարող դիմանալ: Նրա հետ հեռախոսով հենց ամսի  չորսին եմ խոսել, մոտավորապես 15:30-ի սահմաններում: Ասում էր, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, եթե մենք այստեղ ենք, դուք պետք է հանգիստ լինեք: Ձեզ լավ նայեք, երեխաներին լավ նայեք: Մեր խոսակցությունից ընդամենը մեկուկես ժամ հետո դեպքը տեղի է ունեցել»,- պատմեց Ռուդիկ Մովսեսյանի կինը`Նելլի Հայրապետյանը:

Հերոս զինվորականի դստեր` Էլենի  պատմությունները հոր մասին ևս սիրով ու երջանկությամբ էին լեցուն:

«Հայրիկը հանգստություն էր սիրում,  կարգուկանոն, բայց միևնույն ժամանակ աշխույժ էր ու կատակասեր: Մեզ երբեք չէր նեղացնում, բայց եթե անգամ երբեմն  նեղացնում էր, այնպես էր անում, որ մոռանայինք շուտ, նենց բաներ էր անում, որ ծիծաղեինք:  Շատ էր սիրում հայրենասիրական, ազգագրական երգեր լսել: Երբ ես ժամանակակից, արտասահմանյան երաժշտություն էի լսում, ինձ  չնեղացնելու համար չէր ասում, որ անջատեմ կամ ձայնը իջեցնեմ, բայց մի անգամ էլ, երբ ես ազգագրական երգ էի միացրել ու մեծ սիրով լսում էի, ինձ ասաց. «Պապայի աղջիկ, արդեն մեծացել ես, ուրեմն»: Վերջին շաբաթներին անընդհատ, իրար հետևից, օրը մի քանի անգամ լսում էր «Նորավանքի մոմերը» և «Մայրիկ» երգերը: Հենց տուն էր մտնում, իր հետ ծիծաղ ու ուրախություն էր բերում ու երաժշտություն էր միացնում ու մեզ պարացնում: Եթե չէինք ուզում  պարել, մեր ձեռքից զոռով քաշում էր ու պարացնում»,- պատմեց 16-ամյա աղջիկը:

Էլենի քույրը` 18-ամյա Տաթևիկը հոր ստացած մեդալներն ու պատվոգրերն էր հպարտությամբ ցուցադրում և, արցունքները զսպելով, ասում, որ իր հայրիկն այդ բոլորը վասկել է իր նվիրված ու հայրենասեր լինելու շնորհիվ:

Նշենք նաև, որ մայոր Ռուդիկ Մովսեսյանի բազմանդամ ընտանիքն ապրում է Ստեփանակերտում:  Բացի կնոջից ու երկու աղջիկներից, նույն տանն են ապրում նաև նրա հայրը, մայրը, հորեղբայրը, եղբայրն ու քույրը` իրենց ընտանիքներով:

Մովսեսյանի կնոջ խոսքով`ամուսինը դեռևս վեց տարի առաջ դիմել է համապատասխան կառույցներին, որ իրենց բնակարանով ապահովեն, բայց մինչ օրս որևէ նորություն չկա: «Լավ կլիներ, որ տան հարցը լուծվեր, իր երեխաների համար եմ ասում»,- ասաց Նելլի Հայրապետյանը:

Լուսինե ՀԱԿՈԲՅԱՆ

2 Comments on this post.
  • AYF’s ‘With Our Soldiers’ Campaign Helps Families of Fallen Heroes in Stepanakert | Asbarez.com
    28 июля 2016 at 00:17

    […] Rudik Movsesyan (b. 1976) was a career officer, who had dedicated 22 years of his life to military service and had earned the rank of a Major. His mother, Alina Ohanjanyan, describes her son as a fun-loving and energetic individual who loved to spend time with family and was extremely devoted to his job and his country. Major Movsesyan last spoke with his wife in the afternoon of April 4th, shortly before being killed by a drone strike near Martakert. Rudik Movsesyan lived with his wife, Nelly, and two daughters, Tatevik (b. 1998) and Elen (b. 1999) in his parent’s apartment in Stepanakert, where the families of his uncle, brother, and sister also reside. Rudik Movsesyan’s wife hopes that at least after her husband’s death, she and her children will receive their own home apartment: they have been waiting for that for many years now. Rudik Movsesyan’s family was given $1,000 by the WOS campaign. You can learn more about Rudik here. […]

  • With Our Soldiers | AYF’s ‘With Our Soldiers’ Campaign Helps Families of Fallen Heroes in Stepanakert
    3 августа 2016 at 04:53

    […] Rudik Movsesyan (b. 1976) was a career officer, who had dedicated 22 years of his life to military service and had earned the rank of a Major. His mother, Alina Ohanjanyan, describes her son as a fun-loving and energetic individual who loved to spend time with family and was extremely devoted to his job and his country. Major Movsesyan last spoke with his wife in the afternoon of April 4th, shortly before being killed by a drone strike near Martakert. Rudik Movsesyan lived with his wife, Nelly, and two daughters, Tatevik (b. 1998) and Elen (b. 1999) in his parent’s apartment in Stepanakert, where the families of his uncle, brother, and sister also reside. Rudik Movsesyan’s wife hopes that at least after her husband’s death, she and her children will receive their own home apartment: they have been waiting for that for many years now. Rudik Movsesyan’s family was given $1,000 by the WOS campaign. You can learn more about Rudik here: http://yerkirmedia.am/social/mayor-movsesyan-paterazm-zoh/ […]

  • *

    *