Ինձ ներքեւ չթողնես

Մեր քառակուսիում օրվա վերջում հոգնածությունից ծիծաղում ենք լացելու աստիճան, հետո...
tnak

Մեր քառակուսիում բառերը գույներ ունեն, տառերը՝ զգացմունքներ։ Տարածքը փոքր է՝ մի քանի մատնաչափ, բայց ներսն այնքան լայն է, որ կարող ենք պառկել ու պարզել մեր ոտքերը։ Պատերը թղթից են, դիպչես՝ կփլվեն, սեփական ձեռքերով ենք ներկել` ծիածանագույն, անկյուններում մեր ժպիտների հետքերն են, հատակը սառն է, բայց դու խոստացել ես ինձ գետնին չիջեցնել։

Տոնածառը նույնպես թղթե է, խաղալիքներն ինքս եմ նկարել, դու՝ լույսերն ես վառել։ Խոստացել եմ նոր տարիդ իսկական տոնածառով սկսես, եթե նույնիսկ առանց իրար մնանք։ Քայլում եմ անկյունից անկյուն, օճառե պղպջակներ եմ փչում, նայում ու ժպտում ես, արի չդիպչենք․ կպայթեն։

Մեր քառակուսիում օրվա վերջում հոգնածությունից ծիծաղում ենք լացելու աստիճան, հետո սրբում իրար արցունքները։ Այս գերէմոցիանալ պահերին փրկում է վառարանից եկող տաք հացի հոտը․ հիշեցնում, որ մարդ ենք ու ապրելու համար պետք է ուտենք։ Հացը մատներիդ համն ունի, գինին՝ շուրթերիդ։

Ձմեռ պապին չենք սպասում, ձմեռն էլ, պապն էլ մենք ենք։ Հագնում ենք իմ գործած տաք գուլպաները, նստում վառարանի մոտ, ձեռքերով պահում եմ կրակը, վախենում՝ պատերին հասնի։

Իրարից թաքուն երազում ենք քարե պատերի մասին․ մտքում խոստանում եմ քեզ, բայց ավելի շատ ինձ, որ քարե պատերի մեջ ձմռանը էլի վառարանը կվառվի, հացի հոտը կգա, ամռանն էլ արեւին ներս կթողեմ։ Միայն թե հիշիր, հատակը սառն է, ինձ ներքեւ չթողես։

Հեղինակ՝

Անժելա Պողոսյան

*

*