Վստահ չեմ, բայց հավատում եմ

Հողակտորս շատ փոքր է, ու ես դողում եմ նրա համար
hraparak (4)

Ինձ համար ծանր օրեր են (համազգային ուրախության հարցը մի կողմ դրած):

Շուրջս հավատացողներ են, չհավատացողներ, հավատացածներ, հիասթափվածներ, վստահներ են ու անվստահներ, բոլոր պատասխաններն իմացողներ են ու տարակուսողներ, մեղադրողներ են եւ համբերողներ, շատ խոսողներ են ու լռողներ, նաեւ՝ լսողներ, կարծողներ են ու անկարծիքներ, անհանդուրժողներ են ու հանդուրժողներ, քիչ՝ համբերատարներ, գուշակությամբ չզբաղվողներ, նաեւ մտահոգներ եւ անտարբերներ, բարեբախտաբար՝ սովորականի համեմատ ավելի քիչ…

Այս ամենի մեջ ես ամենաշատը երանի եմ տալիս «100 տոկոսանոց» վստահներին՝ իրենց մտածածի, մյուսների մտածածի, մյուսների տեսակի, ազնվության կամ անազնվության մեջ վստահներին: Ի՜նչ հավես է՝ վստահ լինել ու անցնել առաջ, չքննել, ինքդ քեզ հետ չբանավիճել: Վստահները նաեւ երջանիկ են (լիովին վստահ չեմ), որովհետեւ գիտեն՝ ինչպես երջանիկ լինել, վստահ լինել, որ արժանի են երջանիկ լինելու եւ լինել երջանիկ: Նախանձելի հատկություն է:

Առանց քննելու ու առավելապես ինքս ինձ հետ բանավիճելու չեմ կարողանում ապրել, երեւույթների կաղապարները միայն գնահատելով՝ չեմ կարող շարժվել. ուզում եմ խորքը տեսնել, գտնել իմաստը: Իմաստի փնտրտուքը եթե անգամ չի բարդացրել, ապա հաստատ չի հեշտացրել կյանքս, ինձ չի տվել երջանկության զգացումը, բայց, ինչ արած, այդպիսինն եմ:

Ես չգիտեմ՝ ինչ է հայրենիքը, ինչից է, որ մարդ տեսակին պատկանող ամեն մի անձ այլ է՝ ելնելով իր ծննդավայրից, հայրենիքի իր չափաբաժնից, բայց այդ տարբերակումը կա՝ անկախ մեզանից, եւ աշխարհի որ ծայրում էլ ապրես, գիտես, որ մի հող կա, որը չի կամ չպետք է սասանվի ոտքերիդ տակ: Ես այդ հողը շատ եմ սիրում, բայց դա չկոչենք հայրենասիրություն՝ հատուկ տերմինով, պարզապես եմ սիրում՝ ինչպես սիրում ես ծնողներիդ ու երեխաներիդ թեկուզ միայն այն բանի համար, որ նրանք ծնողներդ են կամ զավակներդ՝ ինչպիսինն էլ լինեն, եթե անգամ չհամապատասխանեն քո ուզածին, քո ընկալումներին եւ սպասումներին: Ինձ նման այս՝ ինձ բաժին հասած հողի վրա ծնվածներին էլ եմ սիրում, որովհետեւ իմ հողը նույնքան իմն է, որքան իրենցը, ու նրանք էլ պարտադիր չէ, որ համապատասխանեն իմ ուզածին, ընկալումներին ու սպասումներին, բայց…

Իմ հողակտորն ուզում եմ կանաչ տեսնել, բերքառատ ծառերով, ծաղիկներով, ուզում եմ, որ արմատները խորը լինեն եւ առողջ, ուզում եմ, որ հողակտորիս մյուս տերերի հետ միասին հոգ տանենք նրա մասին՝ խնամենք, ջրենք, ուշադիր լինենք, եւ որ ամենակարեւորն է՝ բերքը միասին հավաքենք, եթե անգամ մեկն իր արագաշարժության շնորհիվ ինձանից մի քիչ ավելին հավաքի: Երբ հողակտորիս կարկուտի վտանգն է սպառնում, ուզում եմ մյուսների հետ անվտանգության ցանցեր պատրաստել ու պայքարել բերքը պահելու համար: Եղանակի կանխատեսողներ միշտ կան, չէ՞, ու, հա, այդ կանխատեսումները գիտական հիմք ունեն, այս տեխնոլոգիական դարում՝ շատ մոտ են ճշմարտությանը, բայց տարերային աղետների, հանկարծահաս ցիկլոնների վտանգները միշտ առկա են: Ես չեմ կարող վստահ լինել, որ եթե այսօր առավոտյան արև է բացվել իմ հողակտորի վրա, երեկոյան կարկուտ չի տեղա: Հա, այդ վստահությունն ինձ հեռու կպահի հոգիս խառնող ապրումներից, մտքերի քաոսից, բայց կանխակալ վտանգի գիտակցումն իմ մեջ է՝ անկախ ինձանից:

Հողակտորս շատ փոքր է, ու ես դողում եմ նրա համար. ամեն անգամ քայլելիս ոտքս զգույշ եմ դնում գետնին, որ հանկարծ որեւէ ծիլ չվնասվի: Շա՜տ խորը արմատներ ունեցող հազարամյա ծառերի կողքին ես ուզում եմ նոր ծիլեր բարձրանան, ու դարավոր ծառերը ոչ թե ստվեր գցեն նրանց վրա եւ խանգարեն աճին, այլ հովանի դառնան:

Վստա՞հ, չէ, վստահ չեմ, բայց հավատում եմ՝ հայրենիք կոչվող իմ հողակտորը դեռ երկար է ապրելու, բերրի է ապրելու, հավատն այն բանն է, որ շա՜տ կա իմ մեջ եւ, այո, վստահ չեմ, բայց հավատում եմ՝ լավ է լինելու (թեեւ իմ եւ մեկ ուրիշի պատկերացրած լավը շատ տարբեր կարող է լինել):

Հեղինակ՝

Անի Ռափյան

*

*